terugblikken en even huilen?
Overal zie je het nu verschijnen op de socials...de terugblikken. iedereen een geweldig, succesvol jaar. De een nog beter, mooier en sterker dan de ander. Het lijkt wel dat de stand van de wereld niemand raakt. De economie? non existant. De onrust? raakt me niet. Alles koek en ei.
Ik weet niet hoe ik een zinnige bijdage kan leveren hier aan. Mijn jaar zag er toch wel enigszins anders uit. Een jaar met in het reine komen met een ADHD diagnose die ik natuurlijk al veel eerder had moeten hebben. De opluchting die de medicatie bracht en de stress toen die dreigden weg te vallen vanwege bureaucratie tussen Duitsland en Nederland voor grensbewoners. Een schouder die na meer dan tien jaar weer uit de kom lag en hernieuwd veel ellende en onzekerheid bracht. Een business waar ik onwijs veel voor moest strijden en die me minder bracht dan ik erin stopte. Financieel viel dat gelukkig mee maar emotioneel gold dat zeker. Een stijgende onzekerheid wat mijn studioruimte aanging...
Al een tijdje was me duidelijk dat de huursituatie in mijn pand er niet op vooruit ging. Ik keek stilletjes al wat om me heen naar iets anders want mijn onderbuikgevoel....die heeft het niet zo vaak mis. Maar Groningen is een woestijn wat mooie panden aangaat dus ik liep nergens tegenaan. En toen kwam het 'verlossende' woord...een MAAND voor het eind van het jaar kreeg ik te horen dat ik plotseling eruit moest. Er was een nieuwe eigenaar en die had hele andere dingen voor ogen met mijn safe haven en zo geschiedde. Er volgde een zeer stressvolle maand. In 5 jaar tijd heb ik verzameld alsof ik nooit maar een paar vierkante meter had en nu moest dat ineens allemaal ergens anders heen. Niet bepaald de decembermaand zoals ik hem in gedachten had. Ik had besloten dat ik thuis weer een ruimte ging maken..om in ieder geval een 'eigen plekje' te hebben. Ik verkeek me enigszins op de ruimte daar en de ruimte hier en dus staat nu mijn hele huis er vol mee.
Mijn organisatorische skills zijn vrijwel non existant...dus dat is nogal een dingetje nu....
Als kers op de taart bleef het water van de Ems, waar wij direct aan wonen, gestaag steigen wat in de afgelopen week ertoe leidde dat wij hier als een eiland ingesloten werden en mijn huis bijna onder water kwam te staan. Dit is een situatie die nu nog loopt en het is nog steeds ontzettend spannend. Het water staat ons letterlijk aan de lippen. De garage staat al vol water. Dus... naast dat mijn hele studio daar en overal staat, staat dat nu ook vol water en ik twijfel er niet aan dat er dingen verloren zijn gegaan. Een bizar einde van een bizar jaar en dan zijn de oliebollen nog niet eens gebakken.
Maar, denk je misschien, is er dan niks goeds te melden?
Oh jawel! Gelukkig wel! Ik heb ook dit jaar weer met veel lieve dames een geweldige shoot gedaan en een hoop geleerd zowel op technisch gebied, als artistiek gebied. Maar bovenal heb ik heel veel geleerd van jullie, die bij me kwamen shooten. Jullie kracht, jullie openheid. Ontembare vrouwelijke energie, kwetsbaarheid en liefde. Meer daarvan volgend jaar! Ik kan niet wachten! Plus, wij wonen in een nu nog veilig deel van de wereld en daar ben ik iedere dag dankbaar voor. Dat is niet vanzelfsprekend, zoals we wel hebben gezien in 2023.
Wat ga ik nu doen? Als het water is geweken, kunnen wij de schade opmaken. En dan ga ik vol goede moed aan de slag. Ik maak een geweldige boudoirruimte hier bij me thuis. Ik woon helemaal niet ver van mijn voormalige studioruimte, maar een paar kilometer...dus een echte belemmering zal dat niet opleveren. Plus dat jullie nu NOG discreter kan komen shooten want je zult hier niet snel je buren tegen het lijf lopen. Daarnaast zal ik 'op locatie' gaan werken. Afgelopen maand heb ik al geshoot in 1 van de locaties die ik hiervoor wil gaan gebruiken en ik zal daar ook HEEL binnenkort een shootdag willen gaan aanbieden. Verder zal ook in Leeuwarden en op andere, nieuwe plekken in heel noord en midden Nederland gekeken worden naar shootplekken. Daar zal dus ruime keus zijn en voor sommigen zal de reisafstand daardoor juist korter worden. In April zal ik weer Secret Escapes sessies gaan aanbieden. Weer met HEEL beperkt plek dus als jij daar op zat te wachten, meld je dan NU al aan!
Dus... een whirlwind. Waarbij ik op de socials zichbaar ben geweest, niet alleen als 'over positive' succesverhaal maar ook eerlijk over mijn struggles. Dat is niet de norm. Maar als we alleen successen delen met elkaar, dan voelt toch iedereen zich een loser? Want dan is het gras alleen maar groener bij een ander en niet eerlijker....soms dor...met droge plekken, molshopen of zoals in ons geval...ondergelopen.
